14Ιούλ/16

Ενημέρωση Γονέων (18/07/2016)

 

Αγαπητοί γονείς και κηδεμόνες,

Σας προσκαλούμε την Δευτέρα 18 Ιουλίου να παρευρεθείτε στην ενημέρωση που θα γίνει στο Φροντιστήριό μας (Ταξιαρχών & Σπετσών 46).

Σας περιμένουμε ώστε να συζητήσουμε για την πρόοδο και την απόδοση των μαθητών μας και μαζί να μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε να πραγματοποιήσουν τον στόχο τους στηρίζοντάς τους ώστε να ξεπεράσουν κάθε πιθανή τους αδυναμία σε αυτή την προσπάθεια.

Θα έχετε τη δυνατότητα να συνομιλήσετε με όλους τους καθηγητές για όσο χρειαστεί και να εκφράσετε οποιαδήποτε απορία και προβληματισμό σας.

 Διεύθυνση Κέντρου

Λιαπάκη Ελένη
12Ιούλ/16

Τεστ αξιολόγησης Β Λυκείου (Αρχαία προσανατολισμού-αδίδακτο κείμενο)

Καὶ τούτων τὸ κοινὸν δόγμα τῶν Ἑλλήνων καὶ τούς ψηφισαμένους ἐκ τῶν δημοσίων γραμμάτων μάρτυρας παρεσχόμην. Ὧν δὲ Ἀμύντας ἀπέστη ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων ἁπάντων οὐ μόνον λόγοις, ἀλλὰ καὶ ψήφῳ, τούτων, ἔφην ἐγώ, σὲ τὸν ἐξ ἐκείνου γεγενημένον οὐκ ἔστι δίκαιον ἀντιποιεῖσθαι. Εἰ δ’ ἀντιποιῇ κατὰ πόλεμον λαβὼν εἰκότως ἔχειν, εἰ μὲν πρὸς ἡμᾶς πολεμήσας δοριάλωτον τὴν πόλιν εἷλες, κυρίως ἔχεις τῷ τοῦ πολέμου νόμῳ κτησάμενος∙ εἰ δὲ Ἀμφιπολίτας ἀφείλου τὴν Ἀθηναίων πόλιν, οὐ τἀκείνων ἔχεις, ἀλλὰ τὴν Ἀθηναίων χώραν.
Αἰσχίνου περὶ παραπρεσβείας 32-33
ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ
τὸ δόγμα (δοκεῖ ἡμῖν) : η απόφαση
παρέχομαί τινα : παρουσιάζω κάποιον ως μάρτυρα
τὰ δημόσια γράμματα : τα δημόσια έγγραφα
ἀντιποιοῦμαί τινος : διεκδικώ κάτι, εγείρω αξιώσεις επί τινος
ἀντιποιοῦμαι + απαρέμφατο : προβάλλω την αξίωση ότι, καυχιέμαι ότι…
δοριάλωτος-ον : ο καταληφθείς διά δόρατος, διά πολέμου
κυρίως : κανονικά, νόμιμα, ομαλώς, προσηκόντως

Α1.Να μεταφραστεί το παραπάνω κείμενο (μονάδες 40)
Α2.Να αποδοθεί το νόημα του κειμένου σε 3-5 γραμμές (μονάδες 10)

Β1. Να απαντηθούν οι τύποι που ζητούνται
παρεσχόμην : β΄ ενικό ευκτικής αορίστου στην ενεργητική φωνή
ἀπέστη : χρονική αντικατάσταση
ἀντιποιῇ : εγκλιτική αντικατάσταση
ἀφείλου : γ΄ πληθυντικό οριστικής ενεστ. και παρακ. στην ίδια φωνή
δόγμα : δοτική πληθυντικού
μάρτυρας : ονομαστική ενικού και δοτική πληθυντικού
ἁπάντων : αιτιατική ενικού και στα τρία γένη
ψήφῳ : αιτιατική πληθυντικού
πόλιν : κλητική ενικού και δοτική πληθυντικού (μονάδες 25)

Β2α. Να αναγνωριστούν συντακτικά οι υπογραμμισμένες λέξεις
(μονάδες 13)
Β2β. εἰ δὲ Ἀμφιπολίτας ἀφείλου…. ἀλλὰ.. χώραν : να αναγνωριστεί ο υποθετικός λόγος του κειμένου και να τραπεί σε είδος της αόριστης επανάληψης στο παρόν και στο μέλλον (μονάδες 12)

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Και έφερα ως μάρτυρες αυτών των γεγονότων σύμφωνα με τα δημόσια έγγραφα την κοινή απόφαση των Ελλήνων και αυτούς που πήραν αυτήν την απόφαση. Απ’ όσες κτήσεις ο Αμύντας παραιτήθηκε ενώπιον όλων των Ελλήνων όχι μόνο με λόγια αλλά και με την ψήφο του, αυτά, είπα εγώ, δεν είναι δίκαιο εσύ τώρα να διεκδικείς, μιας και κατάγεσαι από αυτόν (μιας και είσαι γιος του). Αν τελικά προβάλλεις την αξίωση ότι δικαίως την κατέχεις (την Αμφίπολη) επειδή την κατέλαβες με πόλεμο, αν λοιπόν κυρίευσες την πόλη πολεμώντας μας, τότε την έχεις νόμιμα, μιας και την κατέκτησες κατά το δίκαιο του πολέμου ∙ αν όμως πήρες από τους Αμφιπολίτες πόλη ανήκουσα στους Αθηναίους, δεν κατέχεις πόλη αυτών, αλλά τμήμα της επικράτειας των Αθηναίων.

ΝΟΗΜΑ
Στο απόσπασμα αυτό από τον γνωστό λόγο του Αισχίνου, σχετικά με την διαμάχη του με τον Δημοσθένη για τα όσα διαδραματίσθηκαν κατά την πρεσβεία που είχε αποσταλεί στον Φίλιππο, της οποίας μέλη ήταν και οι δύο, ο ρήτορας αναδιηγείται στους Αθηναίους όσα είχε αναφέρει στον Φίλιππο για την πόλη της Αμφίπολης, μία πόλη ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα των Αθηναίων. Είχε λοιπόν τότε ο Αισχίνης επικαλεστεί στον Φίλιππο την επίσημη παραίτηση του προγόνου του, Αμύντα, από την πόλη αυτή και την επιθετική συμπεριφορά του απέναντι σε επικράτεια της Αθήνας.

Β1.
παράσχοις
ἀφίσταται, ἀφίστατο, ἀποστήσεται, ἀπεστήσατο//ἀπέστη, ἀφέστηκε, ἀφειστήκει
ἀντιποιῇ, ἀντιποιῇ, ἀντιποιοῖο, ἀντιποιείσθω, ἀντιποιεῖσθαι, ἀντιποιούμενος
ἀφαιροῦνται, ἀφῄρηνται
δόγμασι
μάρτυς, μάρτυσι
πάντα, πᾶσαν, πᾶν
ψήφους
πόλι, πόλεσι

Β2α.
τούτων : γενική αντικειμενική στο μάρτυρας
μάρτυρας : κατηγορ. στα αντικειμ. δόγμα και τοὺς ψηφισαμένους
Ὧν : αντικείμενο του ρήματος ἀπέστη
ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων : εμπρόθετος του ενώπιον στο ρήμα ἀπέστη
τούτων : αντικείμενο του απαρεμφάτου ἀντιποιεῖσθαι
τὸν γεγενημένον : επιθετική μετοχή, παράθεση στο σε
ἀντιποιεῖσθαι : τελικό απαρ., υποκ. του απροσώπου οὐκ δίκαιον ἐστὶ
κατὰ πόλεμον : εμπρόθετος τρόπου στη μτχ. λαβὼν (αὐτὴν)
ἔχειν : τελικό απαρέμφατο, αντικείμενο του ρήματος ἀντιποιῇ
πρὸς ἡμᾶς : εμπρόθετος εναντίωσης στη μτχ. πολεμήσας
δοριάλωτον : προληπτικό κατηγορ. στο αντικείμενο πόλιν του εἷλες
τῷ νόμῳ : δοτική τρόπου στο ρήμα ἔχεις
Ἀμφιπολίτας : αντικείμενο άμεσο του ρήματος ἀφείλου
τὴν Ἀθηναίων : επιθετικός χάριν του άρθρου στο χώραν

Β2β.
–εἰ ἀφείλου …. ἔχεις, ἀλλὰ ἔχεις : υποθετικός λόγος σε σχέση του πραγματικού
–σε σχέση της αόριστης επανάληψης στο παρόν-μέλλον θα είναι :
ἂν ἀφέλῃ….ἔχεις, ἀλλὰ ἔχεις

Νάτσης Δημήτρης

12Ιούλ/16

Τεστ αξιολόγησης Γ Λυκείου (Αρχαία προσανατολισμού-Διδαγμένο κείμενο)

ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ 322Α-323Α

Ἐπειδή δέ ὁ ἄνθρωπος θείας μετέσχε μοίρας, πρῶτον μέν διά τήν του θεοῦ συγγένειαν ζῴων μόνον θεούς ἐνόμισεν, καί ἐπεχείρει βωμούς τε ἱδρύεσθαι καί ἀγάλματα θεῶν• ἔπειτα φωνήν καί ὀνόματα ταχύ διηρθρώσατο τῇ τέχνῃ, καί οἰκήσεις καί ἐσθῆτας καί ὑποδέσεις καί στρωμνάς καί τάς ἐκ γῆς τροφάς ηὕρετο. Οὕτω δὴ παρεσκευασμένοι κατ’ ἀρχὰς ἄνθρωποι ᾤκουν σποράδην, πόλεις δὲ οὐκ ἦσαν· ἀπώλλυντο οὖν ὑπὸ τῶν θηρίων διὰ τὸ πανταχῇ αὐτῶν ἀσθενέστεροι εἶναι, καὶ ἡ δημιουργική τέχνη αὐτοῖς πρὸς μὲν τροφὴν ἱκανὴ βοηθὸς ἦν, πρὸς δὲ τὸν τῶν θηρίων πόλεμον ἐνδεής –πολιτικὴν γὰρ τέχνην οὔπω εἶχον, ἧς μέρος πολεμική– ἐζήτουν δὴ ἁθροίζεσθαι καὶ σῴζεσθαι κτίζοντες πόλεις· ὅτ’ οὖν ἁθροισθεῖεν, ἠδίκουν ἀλλήλους ἅτε οὐκ ἔχοντες τὴν πολιτικὴν τέχνην, ὥστε πάλιν σκεδαννύμενοι διεφθείροντο. Ζεὺς οὖν δείσας περὶ τῷ γένει ἡμῶν μὴ ἀπόλοιτο πᾶν, Ἑρμῆν πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε καὶ δίκην, ἵν’ εἶεν πόλεων κόσμοι τε καὶ δεσμοὶ φιλίας συναγωγοί. Ἐρωτᾷ οὖν Ἑρμῆς Δία τίνα οὖν τρόπον δοίη δίκην καὶ αἰδῶ ἀνθρώποις· “Πότερον ὡς αἱ τέχναι νενέμηνται, οὕτω καὶ ταύτας νείμω; Νενέμηνται δὲ ὧδε· εἷς ἔχων ἰατρικὴν πολλοῖς ἱκανὸς ἰδιώταις, καὶ οἱ ἄλλοι δημιουργοί· καὶ δίκην δὴ καὶ αἰδῶ οὕτω θῶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις, ἢ ἐπὶ πάντας νείμω;” “Ἐπὶ πάντας,” ἔφη ὁ Ζεύς, “καὶ πάντες μετεχόντων· οὐ γὰρ ἂν γένοιντο πόλεις, εἰ ὀλίγοι αὐτῶν μετέχοιεν ὥσπερ ἄλλων τεχνῶν· καὶ νόμον γε θὲς παρ’ ἐμοῦ τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν κτείνειν ὡς νόσον πόλεως.” Οὕτω δή, ὦ Σώκρατες, καί διά ταῦτα οἱ τε ἄλλοι καί Ἀθηναῖοι, ὅταν μέν περί ἀρετῆς τεκτονικῆς ᾖ λόγος ἤ ἄλλης τινος δημιουργικῆς, ὀλίγοις οἴονται μετεῖναι συμβουλῆς, καί ἐάν τις ἐκτός ὤν τῶν ὀλίγων συμβουλεύῃ, οὐκ ἀνέχονται, ὡς σύ φῄς—εἰκότως, ὡς ἐγώ φημί—ὅταν δέ εἰς συμβουλήν πολιτικῆς ἀρετῆς ἴωσιν, ἥν δεῖ διά δικαιοσύνης πᾶσαν ἰέναι καί σωφροσύνης, εἰκότως ἅπαντος ἀνδρός ἀνέχονται, ὡς παντί προσῆκον ταύτης γε μετέχειν τῆς ἀρετῆς ἤ μή εἶναι πόλεις. Αὐτή, ὦ Σώκρατες, τούτου αἰτία.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Α. να μεταφραστεί από το παραπάνω απόσπασμα το εξής τμήμα : Ἐπειδή δέ ὁ ἄνθρωπος θείας μετέσχε μοίρας,….. ἵν’ εἶεν πόλεων κόσμοι τε καὶ δεσμοὶ φιλίας συναγωγοί..”
(20 μονάδες)

Β1. να σχολιαστούν οι φράσεις : α) ὁ ἄνθρωπος θείας μετέσχε μοίρας β) καὶ ἡ δημιουργική τέχνη…. πρὸς δὲ τὸν τῶν θηρίων πόλεμον ἐνδεής γ)Ζεὺς οὖν δείσας …. πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε καὶ δίκην
[ από τα τρία υποερωτήματα να απαντήσετε στα δύο ]
(20 μονάδες)

Β2. με βάση το εξής τμήμα του κειμένου «Οὕτω δή, ὦ Σώκρατες, καί διά ταῦτα οἱ τε ἄλλοι καί Ἀθηναῖοι,…..ὅταν δέ εἰς συμβουλήν πολιτικῆς ἀρετῆς ἴωσιν, ἥν δεῖ διά δικαιοσύνης πᾶσαν ἰέναι καί σωφροσύνης, εἰκότως ἅπαντος ἀνδρός ἀνέχονται, ὡς παντί προσῆκον ταύτης γε μετέχειν τῆς ἀρετῆς ἤ μή εἶναι πόλεις. Αὐτή, ὦ Σώκρατες, τούτου αἰτία.» και το τμήμα που παρατίθεται παρακάτω, να καταγράψετε τις απόψεις σας σχετικά με την απάντηση που δίνει ο Πρωταγόρας μέσω του μύθου στην αντίρρηση του Σωκράτη. Πως θα εξηγούσατε, με βάση την απάντηση του Πρωταγόρα, την αρχική του τοποθέτηση πως η πολιτική αρετή διδάσκεται; :

ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ 318E-320C
Σωκράτης: Εγώ λοιπόν θεωρώ, όπως και οι άλλοι Έλληνες πως οι Αθηναίοι είναι σοφοί. Και βλέπω ότι, όποτε συγκεντρωνόμαστε στην εκκλησία του Δήμου, όταν η πόλη πρόκειται να εκτελέσει κάποιο έργο οικοδομικό, καλούμε τους οικοδόμους ως συμβούλους στην οικοδομία, και όταν πάλι πρόκειται για ναυπηγικό έργο, καλούμε τους ναυπηγούς, και με τον ίδιο τρόπο πράττουμε όταν πρόκειται για όλα τα αντίστοιχα έργα, για όσα δηλαδή θεωρείται πως είναι διδακτά και μπορεί κάποιος να τα μάθει με κατάλληλα μαθήματα. Εάν επιχειρήσει δε κάποιος άλλος να δώσει τη συμβουλή του στο δήμο, κάποιος που οι άνθρωποι δεν τον θεωρούν τεχνίτη σχετικό, η συνέλευση δεν τον αποδέχεται, ακόμα και αν είναι ωραίος και πλούσιος και από μεγάλη οικογένεια…..Όταν όμως πρέπει να αποφασιστεί κάποιο ζήτημα που αφορά τη διοίκηση της πόλεως, σηκώνεται και δίνει τις συμβουλές του γι’ αυτό εξίσου και ο οικοδόμος, και ο σιδεράς, και ο έμπορος ή ο ναυτικός, και ο πλούσιος, και ο φτωχός, και αυτός που είναι από μεγάλο γένος, και αυτός που δεν είναι από κάποια γενιά σπουδαία. Και κανένας δεν τους ψέγει γι’αυτό, όπως τους προηγούμενους: «γιατί εσύ, χωρίς να έχεις διδαχτεί από πουθενά αυτό το πράγμα και χωρίς να έχεις δάσκαλο σ’ αυτό το θέμα, θέλεις να δώσεις και συμβουλές;». Άρα, είναι προφανές πως δεν θεωρούν ότι το πράγμα αυτό είναι κάτι που διδάσκεται.
(20 μονάδες)

Β3. να δοθούν δύο ομόρριζα της αρχαίας νέας ελληνικής για καθεμία από τις παρακάτω λέξεις του κειμένου : διηρθρώσατο, σποράδην, ἀπώλλυντο, νείμω, κτείνειν
(20 μονάδες)

Β4. διαλεκτική. Ποια η σημασία του όρου αυτού στην φιλοσοφική αναζήτηση του Σωκράτη;
(20 μονάδες)

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
Α.
Και επειδή ο άνθρωπος πήρε κάποιο θεϊκό μερίδιο, πρώτα πρώτα λόγω της συγγένειας του προς το θεό, μόνο αυτός από τα ζώα πίστεψε σε θεούς και άρχισε να ιδρύει βωμούς και αγάλματα θεών∙ έπειτα γρήγορα κατόρθωσε να διαρθρώσει με την ικανότητα του έναρθρους ήχους και λέξεις και βρήκε κατοικίες και ενδύματα και υποδήματα και στρωσίδια, καθώς και τροφές από τη γη. Έτσι, λοιπόν, εφοδιασμένοι οι άνθρωποι στην αρχή κατοικούσαν διασκορπισμένοι, πόλεις όμως δεν υπήρχαν∙ χάνονταν λοιπόν από τα θηρία, επειδή από κάθε άποψη ήταν αδύναμοι σε σχέση με αυτά, ενώ η κατασκευαστική τους ικανότητα ήταν καλός βοηθός για την ανεύρεση τροφής, ήταν όμως ανεπαρκής στο πόλεμο κατά των θηρίων – γιατί δεν είχαν ακόμη τη πολιτική τέχνη, μέρος της οποίας είναι η πολεμική∙ επιδίωκαν, λοιπόν, να συγκεντρώνονται πολλοί μαζί και να εξασφαλίζουν τη σωτηρία τους χτίζοντας πόλεις∙ κάθε φορά όμως που μαζεύονταν, αδικούσαν ο ένας τον άλλο, επειδή δεν είχαν τη πολιτική τέχνη, με αποτέλεσμα πάλι να διασκορπίζονται και να εξοντώνονται. Ο Δίας τότε επειδή φοβήθηκε για το γένος μας μήπως εξαφανιστεί ολοσχερώς, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την αιδώ (τις ηθικές αναστολές) και τη δίκη (δικαιοσύνη), για να φέρουν αυτές την ευταξία στις πόλεις και να δημιουργήσουν τους συνεκτικούς δεσμούς της ανθρώπινης φιλίας.

Β1.
α) ο άνθρωπος πήρε μερίδιο στη θεϊκή φύση, αφού απέκτησε αυτά τα θεϊκά στοιχεία (ἔντεχνος σοφία σύν πυρί), και έτσι δημιουργήθηκε ένα είδος συγγένειας με τους θεούς (όχι βέβαια κυριολεκτική, αλλά ‘’πνευματική’’, ‘’πολιτισμική’’). Πρόκειται λοιπόν για θεϊκό μερίδιο, επειδή i. η φωτιά και οι τεχνικές γνώσεις ανήκαν στους θεούς και μόνο αυτοί τα χρησιμοποιούσαν, και ii. οι άνθρωποι τα απέκτησαν μετά την θεϊκή παρέμβαση του Προμηθέα. Οι άνθρωποι, λοιπόν, με την έντεχνη σοφία και τη φωτιά, που ο Προμηθέας χάρισε στους ανθρώπους, δεν έγιναν βέβαια θεοί! Πήραν όμως μερτικό από το θεϊκό κλήρο, με την έννοια ότι απέκτησαν κάτι από τις ιδιότητες των θεών, ώστε να δημιουργηθεί ένα είδος εκλεκτικής συγγένειας ανάμεσα στις δυο πλευρές.
Όσον αφορά τον αποσυμβολισμό του μύθου σε αυτό το σημείο, οι άνθρωποι έχουν μέσα τους την έμφυτη ορμή για λατρεία, διότι «συμμετέχουν στο θείο». Αυτό συμβαίνει , διότι η λογική ήταν θεϊκό δώρο, επομένως η κατοχή της λογικής θεωρούνταν απόδειξη της συγγένειας με τους θεούς. Ο ίδιος ο Πρωταγόρας αναγνώριζε ότι η λατρεία προσιδιάζει στον άνθρωπο και ίσως είναι κάτι το απαραίτητο, χωρίς όμως να παίρνει θέση σχετικά με την ύπαρξη τους. Εν ολίγοις, έξω από τον μύθο, οι δύο εκφάνσεις της λογικής, που είναι έμφυτη στον άνθρωπο, είναι η κατασκευαστική ικανότητα και η λατρευτική ιδιότητα. Όσον αφορά την λατρευτική ιδιότητα, οι άνθρωποι είναι συγγενείς με τους θεούς, διότι μόνο αυτοί οι δύο έχουν ένα κοινό στοιχείο: τον Λόγο.
Τέλος, ο Πρωταγόρας, παρά το ότι δίνει στην αφήγησή του το χαρακτήρα του μύθου, αντιμετωπίζει το θέμα της λατρείας από την άποψη της κοινωνιολογίας και της ιστορίας του πολιτισμού. Εκείνο λοιπόν που ο Πρωταγόρας ενδιαφέρεται να υποδηλώσει είναι το ότι ο άνθρωπος χάρη στην ιδιότητά του ως έλλογο όν, με τη δωρεά του Προμηθέα στάθηκε ικανός να αρθεί σε πνευματική, πλέον, σφαίρα και να αποκτήσει ενδιαφέροντα και προσανατολισμούς που αποτελούν ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της πολιτικής του εξέλιξης, ενώ ταυτόχρονα είναι κάτι εντελώς ανύπαρκτο στα άλλα ζώα. Ειδικότερα, η πίστη σε θεούς αντιπροσωπεύει, ιστορικά, μια φάση πνευματικής ωρίμασης σε σχέση με την πρωτόγονη νοοτροπία, διότι το ανθρώπινο πνεύμα ξεπερνά, πλέον, την αντιφατικότητα και την πολυμορφία των φαινομένων γύρω του και ενδιαφέρεται για την ερμηνεία τους, αναζητώντας πίσω από αυτά ορισμένα υπερφυσικά όντα, που εκλαμβάνονται ως γενεσιουργοί παράγοντές τους.
β) δημιουργική τέχνη είναι η έντεχνος σοφία, η τέχνη των δημιουργών, των τεχνιτών που παράγουν ένα έργο, κατασκευάζουν κάτι χρήσιμο για το λαό. Παρά τα εντυπωσιακά επιτεύγματά τους, που ήταν καρπός της δημιουργικής τέχνης, οι άνθρωποι ζούσαν σκορπισμένοι. Το αποτέλεσμα ήταν βέβαια να επιβιώνουν χάρη στις τεχνικές τους ικανότητες, αλλά να υστερούν σημαντικά σε δύο πολύ σημαντικούς τομείς: i. Στον πόλεμο εναντίων των άγριων ζώων, τα οποία τους εξόντωσαν γιατί υπερτερούσαν σε δύναμη, και ii. στην συγκρότηση κοινωνιών με σωστή οργάνωση και διοίκηση, που θα επέτρεπε την αρμονική συνύπαρξη των πολιτών. Αυτά συμβαίνουν εξαιτίας της απουσίας της πολιτικής τέχνης. Χωρίς αυτήν, αφενός δεν μπορούσαν να συγκροτήσουν υγιή κοινωνικά σύνολα (πόλεις), καθώς κάθε απόπειρα τέτοιου είδους οδηγούσε στη διάλυση αυτών των ομάδων, λόγω του ότι αδικούσε ο ένας τον άλλον με αποτέλεσμα να επιστρέψουν στην προτέρα κατάσταση και να γίνονται εύκολη λεία των άγριων ζώων. Αφετέρου δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα άγρια ζώα τα (θηρία), γιατί, για την αντιμετώπιση αυτών, δεν έφτανε μόνο η κατασκευαστική ικανότητα των ανθρώπων, αλλά ήταν απαραίτητη η πολεμική τέχνη, που και αυτή δεν την είχαν, αφού ήταν μέρος της πολιτικής τέχνης. Η πολεμική τέχνη αναγκαστικά αποτελεί μέρος της πολιτικής, διότι αυτή η τέχνη απαιτεί τα ίδια κριτήρια με την πολιτική τέχνη, δηλαδή την συνδυασμένη (από κοινού) ενέργεια των ανθρώπων, την συνεργασία, φιλαλληλία, ανοχή, και εν γένει όλα τα κοινωνικά αισθήματα που προϋποθέτει και η πολιτική τέχνη.
γ) i. αἰδώς: Το αίσθημα της ντροπής που νιώθει ο άνθρωπος για κάθε του πράξη, που αντιβαίνει στον καθιερωμένο ηθικό κώδικα του κοινωνικού του περιβάλλοντος (η ντροπή αυτή έχει σχέση με το σεβασμό και όχι με τις ενοχές και τις τύψεις). Η αιδώς εμπεριέχει και εκφράζει όλες εκείνες τις ηθικές αναστολές που προφυλάσσουν το άτομο από τις κάθε λογής εκτροπές. Οι αναστολές αυτές τον κάνουν να φοβάται μήπως προσκρούσει στον κώδικα συμπεριφορά του κοινωνικού του περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να χάσει την εκτίμηση των συμπολιτών του.
ii. δίκη: είναι το αίσθημα της δικαιοσύνης, η αντίληψη του δικαίου και του άδικου, ο σεβασμός των γραπτών νόμων και των δικαιωμάτων των άλλων. Η δίκη θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αντιπροσωπεύει εδώ την έμφυτη περί δικαίου αντίληψη (το περί δικαίου αίσθημα).
αξία “ἀιδοῦς καί δίκης”: καταρχάς και οι δύο αυτές αρετές δεν εξωθούν σε αντικοινωνική συμπεριφορά. Κατά δεύτερον είναι “ δεσμοί φιλίας συναγωγοί”, δηλαδή οδηγούν τους ανθρώπους στο ίδιο σημείο και τους δένουν μεταξύ τους με φιλία. Αυτό γίνεται γιατί οι δύο αυτές αρετές ενισχύουν στον ψυχικό τους κόσμο οτιδήποτε ευνοεί την προσέγγιση (την ένωση) και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ των ανθρώπων- π.χ. ανοχή, αυτοσυγκράτηση, φιλαλληλία, κατανόηση, τάση για συνεργασία- και έτσι συμβάλλει στην εμπέδωση της κοινωνικής αρμονίας. Επομένως πρόκειται για δύο καθοριστικούς παράγοντες που κρατούν σε ψυχική ένωση τους ανθρώπους, ώστε αυτοί να μην συγκρούονται, και έτσι αποφεύγεται και προλαμβάνεται η αδικία, με αποτέλεσμα να μην διαταράσσεται η ομαλή συμβίωση, να διατηρείται ισορροπία και να επικρατεί ευταξία στην πόλη. Αποτελούν λοιπόν τη βάση της κοινωνικής συμβίωσης και την προϋπόθεσης ανάπτυξης πολιτισμού.
Σχετικά με τον αποσυμβολισμό του μύθου στο στάδιο αυτό, η παρέμβαση του Δία συμβολίζει την ανάγκη των ανθρώπων να συμβιώσουν και να επιβιώσουν. Το πέρασμα από το προηγούμενο στάδιο γίνεται προοδευτικά και πάντα κάτω από την ανάγκη. Οι άνθρωποι αφανίζονταν αρχικά, επειδή δεν κατέχουν την τέχνη να ζουν μαζί σε πόλεις. Από τα παθήματά τους μαθαίνουν να ενεργούν δίκαια και να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων, δηλαδή αποδέχτηκαν την αιδώ και τη δίκη για να μπορέσουν να ζήσουν αρμονικά στις πόλεις, αφού εκεί βρισκόταν η επιβίωσή τους (αυτό συμβολίζει η δωρεά των δώρων από το Δία). έτσι οι άνθρωποι ανέλιξαν την ηθική τους συνείδηση με την αποδοχή των αξιών της αιδούς και της δίκης, και παράλληλα οδηγήθηκαν σε μία κοινωνία με προηγμένο πολιτισμό, δηλαδή σε μία οργανωμένη πολιτισμικά κοινωνία. Έτσι οδηγήθηκε ο άνθρωπος στο στάδιο της δημιουργίας της ηθικής συνείδησης, το ηθικό στάδιο.

Β2.
Ο Σωκράτης στο απόσπασμα που παρατίθεται διαπιστώνει ότι σε τεχνικά θέματα οι Αθηναίοι στην εκκλησία του δήμου δέχονται την άποψη μόνο των επαϊόντων. Ενώ για θέματα πολιτικά δέχονται την άποψη όλων των πολιτών. Άρα, είχε διαπιστώσει, η πολιτική αρετή δεν διδάσκεται. Ο Πρωταγόρας μέσω του μύθου καταδεικνύει ότι λόγω της ἀιδοῦς καί τῆς δίκης (σωφροσύνη και δικαιοσύνη), αρετές που στην ουσία συνιστούν την πολιτική αρετή και είναι καθολικές για τους ανθρώπους, οι άνθρωποι μπορούν να ανεβαίνουν στο βήμα της εκκλησίας και να εκφράζονται, να συμβουλεύουν. Βάσει όμως όλων αυτών των δεδομένων, γεννάται το εξής ερώτημα: σε τι χρειάζεται πλέον η διδασκαλία του Πρωταγόρα, εφόσον οι πάντες διαθέτουν την πολιτική αρετή; Δηλαδή, ο Πρωταγόρας φαίνεται να αντιφάσκει, καθώς αφενός υποστήριξε πως η πολτική αρετή διδάσκεται, αφετέρου πως όλοι την κατέχουν, αφού διαθέτουν την αιδώ και την δίκη.
Ο Πρωταγόρας βέβαια δεν αντιφάσκει, καθώς η αιδώς και η δίκη δεν αποτελούν την πολιτική τέχνη, αλλά τις προϋποθέσεις της. Οι δύο αυτές αρετές (αιδώς και δίκη) είναι ένα είδος “σπερματικής” πολιτικής τέχνης, μια πολιτική τέχνη σε “δυνάμει” κατάσταση, που για να ξεδιπλωθεί και να εμφανιστεί σε κατάσταση “ἐνεργείᾳ” προϋποθέτει μακρόχρονη καλλιέργεια συνοδευόμενη από μόχθο, φροντίδα και μάθηση. Κατά τον Πρωταγόρα ο άνθρωπος πρέπει να κινείται από τη “δυνάμει” πολιτική τέχνη στην “ἐνεργείᾳ” πολιτική τέχνη, μέσω της μάθησης και της διδασκαλίας. Ούτε είναι λοιπόν, ούτε δεν είναι κάτοχος της πολιτικής ο άνθρωπος. Γίνεται κάτοχός της μόνο όταν επωφεληθεί από τις προϋποθέσεις που του έχουν δοθεί.
Ας δούμε λίγο την πορεία του ανθρώπου, έτσι όπως την παρουσιάζει ο Πρωταγόρας, για να κατανοήσουμε καλύτερα πως δεν αντιφάσκει με όσα λέει: οι άνθρωποι σε κάποιο στάδιο της εξέλιξης τους κατάλαβαν και συνειδητοποίησαν πως η επιβίωση τους δεν θα επιτευχθεί, αν δεν συνυπάρξουν από κοινού σε οργανωμένα πολιτικά σύνολα. συνειδητοποίησαν, επίσης, πως αυτό δεν θα συμβεί αν δεν υπάρχει δικαιοσύνη, αλληλοσεβασμός, αίσθημα τιμής μεταξύ τους∙ επομένως οι άνθρωποι δέχτηκαν τις αρχές της αιδούς και δίκης για να συγκροτήσουν αυτά τα κοινωνικά σύνολα. Αυτό σημαίνει βέβαια πως οι άνθρωποι είχαν μία προδιάθεση, είχαν την δυνατότητα για την δημιουργία της ηθικής τους συνείδησης. όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης «η φύση μας έδωσε τα εφόδια (ΛΟΓΟΣ) για την απόκτηση αρετών…». Η πολιτική κοινωνία, όπως θα δειξει παρακάτω ο Πρωταγόρας, στηρίζεται στις ηθικο-πολιτικές αρετές της αιδούς και δίκης∙ άρα κάθε πολιτικής κοινωνίας τα θεμέλια είναι αυτές οι δυο αρχές, δηλαδή δικαιοσύνη και σωφροσύνη. Οποιοσδήποτε άνθρωπος γεννάται μέσα σε μια πολιτική κοινωνία, σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο, είναι δεδομένο πως θα γαλουχηθεί με τις αρχές αυτές, της δικαιοσύνης και σωφροσύνης από το ίδιο το κοινωνικό σύνολο, διότι πάνω σε αυτές τις αρχές στηρίζει τη συμβίωση – συνύπαρξη του. Και, όπως είδαμε ο κάθε άνθρωπος έχει την προδιάθεση να τις δεχτεί, και γι‘ αυτό ακριβώς τις δέχεται. Γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο οι Αθηναίοι δέχονται την συμβουλή οποιουδήποτε για τα πολιτικά ζητήματα, διότι ακριβώς όλοι κατέχουν τις ηθικοπλαστικές αρετές ως ένα σημείο, από τη στιγμή που γεννήθηκαν και γαλουχήθηκαν μέσα σε οργανωμένα πολιτικά σύνολα.
Από την άλλη μεριά όμως, οι ηθικο-πολιτικές αυτές αρετές του ανθρώπου δεν είναι έμφυτες και αυτόματες και το γεγονός ότι καλλιέργησε ως ένα σημείο την φυσική του προδιάθεση από την ίδια την κοινωνία (φυσική προδιάθεση > > αιδώς και δίκη μέσα στην κοινωνία, δηλαδή δυνάμει κατάσταση πολιτικής αρετής), δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος απέκτησε την πολιτική αρετή σε ἐνεργείᾳ κατάσταση, αλλά αντιθέτως χρειάζεται διδασκαλία και προσωπική προσπάθεια για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Μολονότι, λοιπόν, κάθε άνθρωπος είχε την προδιάθεση να δεχτεί τις αρετές, μολονότι γαλουχείται μέσα σε οργανωμένα πολιτικά σύνολα με τις αρχές και αρετές αυτές, με αποτέλεσμα να τις αποκτά ως ένα σημείο, ωστόσο αυτές οι αρετές, οι αρετές ουσιαστικά του πολίτη, για να ανθοφορήσουν, να ολοκληρωθούν και να γίνουν ἐνεργείᾳ θα χρειαστούν την κατάλληλη διδασκαλία και τον κατάλληλο διδάσκαλο. Έτσι ο Πρωταγόρας επιτυγχάνει τον έναν στόχο του, ότι οι αρετές οὐ φύσει, και ουσιαστικά επιχειρηματολογεί υπέρ του επαγγέλματός του. (προδιάθεση -> αιδώς και δίκη στην πολιτική κοινωνία -> πολιτική αρετή μέσω διδασκάλου).

Β3.
διηρθρώσατο : άρθρωση, άρθρο, αρθρίτιδα, εξαρθρώνω, αναδιάρθρωση,
σποράδην : διασπορά, σποραδικός, σπόρος, σπέρμα
ἀπώλλυντο : απώλεια, όλεθρος, πανωλεθρία, εξώλης, προώλης
νείμω : διανομή, απονομή, νομός, νομάρχης, νομοθεσία, παράνομος
κτείνειν : πατροκτόνος, αυτοκτονία, ζωοκτονία, γενοκτονία

Β4.
Σελίδα 35 σχολικού βιβλίου « Διαλεκτική και μαιευτική»

Νάτσης Δημήτρης

12Ιούλ/16

Τεστ αξιολόγησης Γ Λυκείου (Ιστορία προσανατολισμού)

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΟΜΑΔΑ Α’
ΘΕΜΑ Α 1
Α 1.1. Πότε ιδρύθηκε η τράπεζα της Ελλάδος και πώς συντέλεσε στην οικονομική ευμάρεια της χώρας;
Μονάδες 12
Α 1.2. Ποιες ήταν οι συνέπειες της κρίσης του 1932 στην οικονομία, το εξωτερικό εμπόριο και τις πολιτικές εξελίξεις;
Μονάδες 13

ΘΕΜΑ Α 2
Α 2. 1. Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση:
1) Η ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα ήταν ορόσημο για το εργατικό κίνημα, γιατί:
α. η οργάνωση του αποτέλεσε δίαυλο για τη διάδοση εργατικής ιδεολογίας
β. εκεί ήκμαζε μια ισχυρή εβραϊκή κοινότητα
γ. ο κοσμοπολίτικος προσανατολισμός της έφερε σε επαφή τους Έλληνες εργάτες με την εργατική οργάνωση της πόλης, τη Φεντερασιόν
δ. ήταν μια πόλη με σημαντικό βιομηχανικό υπόβαθρο και ανοιχτή σε νέες ιδέες.

2) Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατά την περίοδο 1910-1922 επεδίωξε:
α. την αποφυγή δημιουργίας ισχυρού εθνικού κέντρου
β. την προσήλωση στην ιδέα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων του έθνους
γ. τη διεκδίκηση της Μεγάλης Ελλάδας χωρίς τη συνδρομή της αστικής τάξης
δ. την αποφυγή ενσωμάτωσης του εκτός συνόρων ελληνισμού.

3) Οι Βαλκανικοί πόλεμοι:
α. κλόνισαν την εθνική οικονομία
β. απέσπασαν πλούσιες περιοχές
γ. οδήγησαν στην εθνική ομογενοποίηση της χώρας
δ. υπερδιπλασίασαν εδαφικά και δημογραφικά τη χώρα.

4) Κεντρική παράμετρος μεταβολής των δεδομένων της ελληνικής κοινωνίας το 1922 ήταν:
α. οι θάνατοι από τις αρρώστιες – μάστιγες της εποχής
β. η πολιτική αστάθεια και τα μίση του Διχασμού
γ. η άφιξη ενός πολύ σημαντικού ρεύματος προσφύγων
δ. η φυγή 610.000 μουσουλμάνων της Ελλάδας για την Τουρκία

5) Η Ελλάδα του μεσοπολέμου:
α. είχε κλονιστεί από το κόστος της Μικρασιατικής καταστροφής
β. είχε ομογενοποιηθεί εθνικά και είχε προωθήσει την αστικοποίησή της
γ. αποτελούσε δευτερεύον πεδίο ανάπτυξης οικονομικών δραστηριοτήτων με την άνθηση του ελληνικού κοσμοπολιτισμού
δ. αδυνατούσε να βελτιώσει τις υποδομές της και να υιοθετήσει αναπτυξιακές πολιτικές.
Μονάδες 10

Α 2.2. Να δώσετε το περιεχόμενο των όρων :
α) ΓΣΕΕ
β) Φεντερασιόν
γ) βενιζελισμός.
Μονάδες 15

ΟΜΑΔΑ Β’
ΘΕΜΑ Β1
Αντλώντας στοιχεία από τα παρακάτω παραθέματα και αξιοποιώντας τις ιστορικές σας γνώσεις, να αποτιμήσετε τα οικονομικά και δημογραφικά αποτελέσματα των Βαλκανικών πολέμων για την Ελλάδα.
Βαλκανικοί πόλεμοι, συνδυάζοντας στην τελική τους φάση τον αγώνα των Κρητικών και των Μακεδόνων για την ανεξαρτησία τους, είχαν και για τους δύο αγώνες αίσιο τέλος. Εκτός από τη Μακεδονία και την Κρήτη, η Ελλάδα αυξήθηκε εδαφικά στην Ήπειρο . κατέληξε να ελέγχει στην ουσία πολυάριθμα ελληνόφωνα νησιά. Σε τελική ανάλυση αύξησε το έδαφος της κατά 68% (από 64.786 σε 108.762 τετραγωνικά χιλιόμετρα) και τον πληθυσμό της από περίπου 2.700.000 σε 4.800.000 κατοίκους. […] Η ελληνική νίκη δεν κερδήθηκε χωρίς υπέρογκο τίμημα. Μεταξύ 1905 και 1911 η Ελλάδα ξόδεψε για τις χλ ες δυνάμεις της 193.700.000 δραχμές, στερώντας έτσι το ποσό αυτό από την εσωτερική ανάπτυξη της χώρας. Ο πόλεμος κόστισε περίπου 411 εκατομμύρια δραχμές, μαζί με τις δαπάνες για τους αιχμαλώτους πολέμου και τους πρόσφυγες. Αλλά η ελληνική οικονομία και τα βελτιωμένα δημοσιονομικά της χώρας μπόρεσαν να σηκώσουν αυτό το βάρος χωρίς μεγάλες δυσκολίες. Ένα τμήμα από τις δαπάνες (124 εκατομμύρια) καλύφθηκε (από τα τακτικά έσοδα του κρατικού ταμείου, ενώ το υπόλοιπο από τον εσωτερικό τον εξωτερικό δανεισμό. Με την επένδυση αυτών των ποσών η Ελλάδα δεν αύξησε μόνο το δυναμικό του στρατού και του ναυτικού της σε 250.000 άνδρες περίπου, αλλά πολλαπλασίασε και τα έσοδα της. Το 1914 τα έσοδα έφταναν τα 204 εκατομμύρια δραχμές, από τα οποία τα 72 εκατομμύρια προέρχονταν από τις νέες επαρχίες. Επιπλέον η Ελλάδα απέκτησε μεγαλύτερη έκταση καλλιεργήσιμης γης (από 8.600.000 στρέμματα το 1911 έφτασε στα 13.300.000 το 1914), ενώ η αξία της αγροτικής παραγωγής ανέβηκε από 262 εκατομμύρια δραχμές το 1912 στα 413 εκατομμύρια το 1914. Αν όμως αυτά τα κέρδη ήταν σταθερά, αυτό δεν σήμαινε ότι δεν συνοδευόταν και από σοβαρά προβλήματα. Τα εκτεταμένα βόρεια σύνορα, που είχαν χαραχτεί άσχημα σε μερικές μεριές, ήταν δύσκολο να προστατευθούν. Επιπλέον, η Ελλάδα είχε αποκτήσει και ένα ευρύ τμήμα μη ελληνικού (μη υπαγόμενου στο Πατριαρχείο) πληθυσμού. Στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας ζούσαν μόνο 528.000 Έλληνες (μαζί με τους Βλάχους) απέναντι σε 465.000μουσουλμάνους. Στα εδάφη που είχαν κερδηθεί στην Ήπειρο (σύμφωνα με ελληνικούς υπολογισμούς του 1907) ζούσαν 166.000 Έλληνες (στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και το χριστιανικό τμήμα του αλβανικού πληθυσμού), 38.000μουσουλμάνοι και 10.000 Εβραίοι και Βλάχοι. Βέβαια, τα νησιά του Αιγαίου ήταν σχεδόν εντελώς ελληνικά, στη Μυτιλήνη όμως και στη Λήμνο υπήρχαν περίπου 9.000 μουσουλμάνοι. Το 1914 ζούσαν στην Ελλάδα περίπου 750.000 άτομα που δεν ανήκαν στο ελληνικό στοιχείο. Οι περισσότεροι κατοικούσαν κατά μήκος των μακρών βορείων συνόρων και επομένως αποτελούσαν απειλή σε περίπτωση πολέμου.
[D. Dakin, Η ενοποίηση της Ελλάδας, 1770-1923, εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα 1998, σελ. 303-304]
Μονάδες 25

ΘΕΜΑ Β2
Λαμβάνοντας υπόψη το παράθεμα που ακολουθεί και με βάση τις ιστορικές σας γνώσεις, να παρουσιάσετε τις εξελίξεις στον αγροτικό χώρο στην Ευρώπη και στην Ελλάδα από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Με την προσάρτηση εδαφών ή την ανταλλαγή πληθυσμών όλες σχεδόν οι βαλκανικές χώρες απέκτησαν μεγαλύτερη εθνική ομογένεια μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Άμεση συνέπεια των πληθυσμιακών ανακατατάξεων ήταν και η διανομή της μεγάλης γαιοκτησίας, μέτρο που εξασφάλιζε παντού στους ακτήμονες αγρότες ένα ελάχιστο μέσο επιβιώσεως, αλλά και την εκπλήρωση μιας παλιάς διεκδικήσεως, την ιδιοκτησία της γης που καλλιεργούσαν. Στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία ο αναδασμός ερχόταν για να καλύψει την πιεστική ανάγκη της αποκαταστάσεως των προσφύγων, ενώ στη Ρουμανία και στη Γιουγκοσλαβία αποτελούσε την επιβεβαίωση της εθνικής τους κυριαρχίας, καθώς οι μεγάλες ιδιοκτησίες, στα εδάφη που προσαρτήθηκαν, ανήκαν στους Αυστριακούς, τους Μαγυάρους ή τους Ρώσους. Όπως όμως σημειώνει ο Stavrianos, υπήρχε και ένα ακόμη κίνητρο: «πίσω από τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις κρυβόταν αναμφίβολα ο φόβος της επαναστάσεως. Ύστερα από έξι χρόνια σχεδόν αδιάκοπου πολέμου οι βαλκανικοί λαοί έπασχαν από πολεμικό κάματο και απο-γοήτευση. Η επανάσταση στη Ρωσία και η εξάπλωση του μπολσεβικισμού στην Ουγγαρία και σε άλλα τμήματα της κεντρικής Ευρώπης έσειαν το φάσμα ενός επαναστατικού κύματος που θα σάρωνε ολόκληρη τη βαλκανική χερσόνησο. Ο φόβος αυτός ανάγκασε[… ] την καθεστηκυία τάξη σε κάθε χώρα να πραγματοποιήσει αγροτικές μεταρρυθμίσεις με την ελπίδα ότι θα λειτουργούσαν ως αλεξικέραυνο μέσα στην επαναστατική θύελλα.
[(C. S. Stavrianos, «The Balkans since 1453», New York, 1965), Ιστορία τον Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΕ’, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1978, σελ. 30.
Μονάδες 25

Μαρία Ευγενίου

12Ιούλ/16

Τεστ αξιολόγησης Γ Λυκείου (Ιστορία προσανατολισμού)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ (Γ ΛΥΚΕΙΟΥ)
Το προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα

ΟΜΑΔΑ Α΄
Α.1. Να προσδιορίσετε, αν το περιεχόμενο των ακόλουθων προτάσεων είναι σωστό ή όχι, γράφοντας στο τετράδιό σας την ένδειξη Σωστό ή Λάθος δίπλα στον αριθμό που αντιστοιχεί στην κάθε πρόταση.
1. Τον Ιούνιο 1914 ιδρύθηκε η ΕΑΠ για να ρυθμίσει τα σχετικά με την ανταλλαγή.
2. Μέχρι και το 1920 είχαν έρθει στην Ελλάδα περίπου 800.000 πρόσφυγες.
3. Η «Πατριαρχική Επιτροπή» μερίμνησε για την εγκατάσταση των προσφύγων στη Μακεδονία και τη Θράκη.
4. Η «Υπηρεσία Παλιννοστήσεως και Περιθάλψεως» υπαγόταν στην «Ύπατη Αρμοστεία Σμύρνης» και βοηθούσε όσους επέστρεφαν να αποκατασταθούν στα σπίτια τους.
5. Αμέσως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή κατέφυγαν στην Ελλάδα και οι κάτοικοι της Ανατολικής Θράκης.
6. Οι πρόσφυγες ελπίζαν ότι θα γυρίσουν στα σπίτια τους ακόμη και μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης.
7. Η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη με βάση το άρθρο 11 της Σύμβασης της Λοζάνης.
8. Η ΕΑΠ ιδρύθηκε το 1918 και λειτούργησε μέχρι το τέλος του 1930.
9. Στην περίπτωση της αγροτικής αποκατάστασης των προσφύγων δίνονταν σπίτια με τίτλους πλήρους κυριότητας.
10. Μετά τη διάλυση της ΕΑΠ ανέλαβε η Αγροτική Τράπεζα την είσπραξη των χρεών από τους πρόσφυγες.
Μονάδες 10

Α.2. Να αποδώσετε με συντομία το περιεχόμενο των πιο κάτω ιστορικών όρων:
α. Τάγματα εργασίας.
β. Πατριαρχική Επιτροπή.
γ. «Σύμφωνο περί αμοιβαίας μεταναστεύσεως μεταξύ Ελλάδος και
Βουλγαρίας».
Μονάδες 15

Α.3. Ποια μέσα διέθεσε στην Ε.Α.Π. (Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων) η ελληνική κυβέρνηση για την αποκατάσταση των προσφύγων;
Μονάδες 8

Α.4. Με ποιους τρόπους υποκινήθηκε και μεθοδεύτηκε ο πρώτος διωγμός τους πρώτους μήνες του 1914 (ως τον Μάιο 1914) εναντίον των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;
Μ ονάδες 8

Α.5. Για ποιους λόγους δόθηκε προτεραιότητα στην εγκατάσταση προσφύγων στη Μακεδονία και στη Δυτική Θράκη;
Μονάδες 7

ΟΜΑΔΑ Β΄
Β1. Αξιοποιώντας το παρακάτω κείμενο και τις ιστορικές σας γνώσεις να απαντήσετε στο ερώτημα: ποιες είναι οι προθέσεις του Ελ. Βενιζέλου για τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας και ποιες είναι οι μεταγενέστερες εξελίξεις μετά την υπογραφή των σχετικών Συμφωνιών;

Καθ’ ην στιγμήν ο ελληνικός λαός μου αναθέτει με μεγάλην πλειοψηφίαν την διακυβέρβησιν του δια μία περίοδον τεσσάρων ετών, οφείλω να σας διαβεβαιώσω περί της ζωηράς επιθυμίας μου να συντελέσω εις την ρύθμισιν των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών μας, η οποία θα τους εξασφάλιζε στενήν φιλίαν, επιβεβαιουμένην δι’ ενός συμφώνου φιλίας, μη επιθέσεως και διαιτησίας, περιεχομένου όσο το δυνατόν ευρύτερου. Έχω πλήρη συνείδησιν του γεγονότος ότι η Τουρκία δεν έχει βλέψεις επί των εδαφών μας και μοι εδόθη χιλίας φοράς κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου η ευκαιρία να δηλώσω δημόσια ότι η Ελλάς ουδεμία έχει βλέψιν επί των τουρκικών εδαφών, αποδεχομένη τας Συνθήκας της Ειρήνης ειλικρινώς και ανεπιφυλάκτως.

Επιστολή του Ελ. Βενιζέλου προς τον Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού
(Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. ΙΕ΄, σελ. 354
Μονάδες 25

Μαρία Ευγενίου

26Μαΐ/16

Τεστ Αξιολόγησης Β’ Λυκείου (Αρχαία προσανατολισμού-Διδαγμένο κείμενο)

Αρχαία προσανατολισμού Β Λυκείου (Διδαγμένο)

ΛΥΣΙΑΣ, ΥΠΕΡ ΜΑΝΤΙΘΕΟΥ

[4] Ἡμᾶς γὰρ ὁ πατὴρ πρὸ τῆς ἐν Ἑλλησπόντῳ συμφορᾶς ὡς Σάτυρον τὸν ἐν τῷ Πόντῳ διαιτησομένους ἐξέπεμψε, καὶ οὔτε τῶν τειχῶν καθαι- ρουμένων <ἐπεδημοῦμεν> οὔτε μεθισταμένης τῆς πολιτείας, ἀλλ’ἤλθομεν πρὶν τοὺς ἀπὸ Φυλῆς εἰς τὸν Πειραιᾶ κατελθεῖν πρότερον πένθ’ ἡμέραις. [5] καίτοι οὔτε ἡμᾶς εἰκὸς ἦν εἰς τοιοῦτον καιρὸν ἀφιγμένους ἐπιθυμεῖν μετέχειν τῶν ἀλλοτρίων κινδύνων, οὔτ’ ἐκεῖνοι φαίνονται τοιαύτην γνώμην ἔχοντες ὥστε καὶ τοῖς ἀποδημοῦσι καὶ τοῖς μηδὲν ἐξαμαρτάνουσι μεταδιδόναι τῆς πολιτείας, ἀλλὰ μᾶλλον ἠτίμαζον καὶ τοὺς συγκαταλύσαντας τὸν δῆμον.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Α. Να μεταφραστεί το παραπάνω απόσπασμα (Μονάδες 20)
Β1. Ο Μαντίθεος, δεδομένης της κατηγορίας του για ανάμειξη στο πολίτευμα των Τριάκοντα, υπερασπίζεται τον εαυτό του και αντικρούει το κατηγορητήριο. Με ποια επιχειρήματα το κάνει αυτό στο κείμενο που παρατίθεται; (Μονάδες 15)
Β2. «…μᾶλλον ἠτίμαζον καὶ τοὺς συγκαταλύσαντας τὸν δῆμον»: ο Μαντίθεος υποστηρίζει πως εκείνη την εποχή οι φορείς του τυραννικού πολιτεύματος προέβαιναν σε εκκαθαρίσεις ακόμα και μέσα στην παράταξή τους. Αληθεύει ο ισχυρισμός του Μαντίθεου βάσει τις ιστορικές σας γνώσεις; (Μονάδες 15)
Β3. «γιατί εμείς οι ολιγαρχικοί δεν κρίναμε άξιο να τιμούμε αυτούς που ευεργετούσαν τον λαό, αλλά διορίζαμε σε τιμητικές θέσεις αυτούς που σας έκαναν μεγάλο κακό, επειδή τους εμπιστευόμασταν» (Λυσίου, δήμου καταλύσεως ἀπολογία 13). Τα λεγόμενα αυτά αποδεικνύονται από την επιχειρηματολογία του Μαντίθεου; (Μονάδες 10)
Β4. ποια η πλατωνική κριτική για την ρητορική; (Μονάδες 20)
Β5. δύο ομόρριζα της νέας ελληνικής για τις παρακάτω λέξεις του κειμένου: διαιτησομένους, καθαιρουμένων, μεθισταμένης, ἀφιγμένους, ἐξαμαρτάνουσιν (Μονάδες 20)

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Α.

Ο πατέρας μας δηλαδή, πριν από την καταστροφή στον Ελλήσποντο, μας έστειλε στην αυλή του Σάτυρου, του βασιλιά του Πόντου, και δε βρισκόμαστε στην πόλη ούτε όταν κατεδαφίζονταν τα τείχη ούτε όταν μεταβαλλόταν το πολίτευμα, αλλά ήλθαμε πέντε μέρες προτού οι δημοκρατικοί που βρίσκονταν στη Φυλή επιστρέψουν στον Πειραιά. Και πράγματι ούτε εμείς ήταν πιθανό, δεδομένου ότι είχαμε επανέλθει σε τόσο κρίσιμες περιστάσεις, να έχουμε τη διάθεση να μοιραζόμαστε κινδύνους που αφορούσαν άλλους, ούτε εκείνοι είχαν προφανώς την πρόθεση να παράσχουν αξιώματα στη διοίκηση της πολιτείας σε ανθρώπους που ζούσαν μακριά από την πατρίδα και σε ανθρώπους που δεν είχαν διαπράξει κανένα αδίκημα. Αντιθέτως στερούσαν τα πολιτικά τους δικαιώματα ακόμα και από εκείνους που τους βοήθησαν να καταλύσουν τη δημοκρατία.

Β1.

Ο Μαντίθεος επιχειρηματολογεί, επιδιώκοντας να πείσει τους βουλευτές ότι δεν μετείχε στο καθεστώς των Τριάκοντα.
Α. Αρχικά, δηλώνει ότι την εποχή των Τριάκοντα απουσίαζε από την Αθήνα, αφού βρισκόταν στον Πόντο, στην αυλή του βασιλιά Σάτυρου, μαζί με τον αδερφό του, και επισημαίνει μάλιστα ότι γύρισε στην Αθήνα πέντε μέρες πριν από την πτώση του καθεστώτος. Το πρώτο επιχείρημα του Μαντίθεου είναι και το πιο ισχυρό , γιατί είναι πραγματικό και μπορεί εύκολα να αποδειχτεί με μάρτυρες.
Β. Έπειτα, υποστηρίζει ότι το μικρό αυτό διάστημα θα ήταν αφύσικο και παράλογο να συνεργαστεί με τους Τριάκοντα σε μια τόσο ρευστή και κρίσιμη περίοδο, ενώ αναμενόταν η πτώση τους, συμμετέχοντας σε ξένους κινδύνους. Σε αντίθεση με το πρώτο, το δεύτερο επιχείρημα ανήκει στα εικότα, στα εύλογα και πιθανά επιχειρήματα, τα οποία η κοινή λογική μπορεί να αποδεχτεί ως πραγματικά.
Γ. Ισχυρίζεται επίσης, ότι οι Τριάκοντα παρείχαν αξιώματα μόνο σε άτομα της πλήρους εμπιστοσύνης τους, που ζούσαν στην πόλη και ήταν το ίδιο πρόθυμοι να παρανομήσουν, και όχι σε άτομα που αποδημούσαν και δεν ήταν ανήθικοι. Επίσης και ότι οι τύραννοι εχθρεύονταν ακόμη και τους παλιούς συνεργούς τους στην κατάλυση της δημοκρατίας και τους αφαιρούσαν τα πολιτικά τους δικαιώματα, αν γίνονταν μετριοπαθείς και κατέκριναν την πολιτική τρομοκρατία τους.
Μεγάλη πειστικότητα έχει το τρίτο επιχείρημα, το οποίο κατατάσσεται στα πραγματικά. Με αυτό ο κατηγορούμενος υπενθυμίζει στους βουλευτές τα τραγικά γεγονότα που είχαν βιώσει.

Β2.

Τον Αύγουστο ή Σεπτέμβριο του 404π.Χ. εγκαθίσταται με υπόδειξη του Λυσάνδρου η αρχή των Τριάκοντα στην Αθήνα, σε αντικατάσταση της άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας, με τον όρο ότι θα πολιτεύονται σύμφωνα με το πατροπαράδοτο πολίτευμα. Στην αρχή οι Τριάκοντα ήταν μετριοπαθείς προς τους πολίτες και υποκρίνονταν ότι επεδίωκαν το πάτριο πολίτευμα. Οι πολίτες μάλιστα χαίρονταν με την θανάτωση των συκοφαντών, των κολάκων και των πονηρών, διότι πίστευαν πως οι Τριάκοντα ενεργούσαν έτσι για το κοινό συμφέρον. Όταν όμως εδραιώθηκαν στην εξουσία, δεν σεβάστηκαν τίποτα και άρχισαν να φονεύουν τους επιφανείς πολίτες, δημεύοντας την περιουσία τους. Σε μικρό διάστημα 1500 Αθηναίοι πολίτες έχασαν την ζωή τους.
Επικεφαλείς των Τριάκοντα ήταν ο Κριτίας και ο Θηραμένης ∙ όταν ο δεύτερος θέλησε να αντιδράσει στις βιαιότητες των συνεργατών του, επέσυρε το μίσος του σκληρού και αδίστακτου Κριτία, με τον οποίο μέχρι πρότινος είχαν ομόφρονες και ομόγνωμες πεποιθήσεις. Ο Κριτίας, θείος του Πλάτωνα και μαθητής του Σωκράτη, αγορεύοντας στην Βουλή κατά του Θηραμένη, τον οποίον εξανάγκασε να πιει το κώνειο, δικαιολόγησε τα εγκλήματα του λέγοντας : «κύριοι βουλευτές, αν κάποιος σας θεωρεί ότι αυτή την περίοδο πεθαίνουν περισσότεροι από όσους έπρεπε, ας καταλάβει ότι όποτε και σε όποιο μέρος τα πολιτεύματα αλλάζουν, πάντα τα ίδια συμβαίνουν» (Ξενοφῶντος Ἑλληνικὰ 2,3,24).

Β3.

Oι Τριάκοντα δεν είχαν καμία διάθεση να απονείμουν αξιώματα σε ανθρώπους που είτε ζούσαν μακριά από την Αθήνα είτε δεν τους είχαν υποστηρίξει στις εγκληματικές τους ενέργειες κατά των δημοκρατικών.
Ο Μαντίθεος επέστρεψε στην Αθήνα πέντε μέρες πριν από το τέλος του δράματος. Οι καιροί τότε ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνοι για τους Τριάκοντα, όταν η σθεναρή αντίσταση του Θρασύβουλου προδίκαζε τη βέβαιη πτώση τους. Τις μέρες εκείνες οι συνεργοί εγκατέλειπαν το καθεστώς που κατέρρεε, καθώς ο καθένας αγωνιούσε για την επιβίωσή του.
Οι Τριάκοντα σε τόσο δύσκολες περιστάσεις δεν είχαν εμπιστοσύνη όχι μόνο σε όσους Αθηναίους αποδημούσαν, αλλά ούτε καν σε μετριοπαθείς ολιγαρχικούς, πόσο μάλλον σε έντιμους πολίτες, ώστε να τους παρέχουν αξιώματα στη διοίκηση της πολιτείας. Εμπιστεύονταν μόνο τους ένθερμους και κυνικούς ομοϊδεάτες τους, που πρόθυμα συμμετείχαν στα κακουργήματά τους στηρίζοντας ενεργά το καθεστώς τους. Παρείχαν αξιώματα μόνο σε άτομα της πλήρους εμπιστοσύνης τους, που ζούσαν στην πόλη και ήταν το ίδιο πρόθυμοι να παρανομήσουν, και όχι σε άτομα που αποδημούσαν και δεν ήταν ανήθικοι.
Επομένως, τα όσα ισχυρίζεται ο Μαντίθεος επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα και ταυτίζονται και με την απολογία του ολιγαρχικού στο απόσπασμα του Λυσία.

Β4.

Σελίδα σχολικού βιβλίου 12-13 : «η πλατωνική κριτική»

Β5.
διαιτησομένους : δίαιτα, διαιτητής, ενδιαίτημα, διαιτολόγος
καθαιρουμένων: καθαίρεση, αυθαίρετος, αιρετικός, αφαίρεση, προαίρεση
μεθισταμένης : στάση, μετάσταση, στατικός, ιστίο, στάθμη, διάσταση
ἀφιγμένους : άφιξη, ικανός, ικέτης, ικανοποίηση, ικεσία
ἐξαμαρτάνουσιν : αμαρτία, αμαρτωλός, αναμάρτητος

 

Νάτσης Δημήτρης

26Μαΐ/16

Κριτήριο Αξιολόγησης Γ’ Λυκείου (Αρχαία προσανατολισμού-αδίδακτο κείμενο)

ΑΡΧΑΙΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ (ΑΔΙΔΑΚΤΟ)

εἰ μὲν οὖν εἶχον τὴν αὐτὴν δύναμιν ἥνπερ πρότερον καὶ μὴ παντάπασιν ἦν απειρηκὼς, οὐκ ἄν δι’ ἐπιστολῆς διελεγόμην, ἀλλὰ παρὼν αὐτὸς παρώξυνον ἄν σε καὶ παρεκάλουν ἐπὶ τὰς πράξεις ταύτας. Νῦν δ’ ὡς δύναμαι παρακελεύομαί σοι μὴ καταμελῆσαι τούτων, πρὶν ἄν τέλος ἐπιθῇς αὐτοῖς. Ἔστι δὲ πρὸς μὲν ἄλλο τι τῶν ὄντων ἀπλήστως ἔχειν οὐ καλόν· αἱ γὰρ μετριότητες παρὰ τοῖς πολλοῖς εὐδοκιμοῦσιν· δόξης δὲ μεγάλης καὶ καλῆς ἐπιθυμεῖν καὶ μηδέποτ’ ἐμπίμπλασθαι προσήκει τοῖς πολὺ τῶν ἄλλων διενεγκοῦσιν· ὅπερ σοὶ συμβέβηκεν. Ἡγοῦ δὲ τόθ’ ἕξειν ἀνυπέρβλητον αὐτὴν καὶ τῶν σοὶ πεπραγμένων ἀξίαν, ὅταν τοὺς μὲν βαρβάρους ἀναγκάσῃς εἱλωτεύειν τοῖς Ἕλλησιν πλὴν τῶν σοὶ συναγωνισαμένων, τὸν δὲ βασιλέα τὸν νῦν μέγαν προσαγορευόμενον ποιήσῃς τοῦτο πράττειν ὅ,τι ἄν σὺ προστάττῃς.

Ἰσοκράτους ἐπιστολαὶ (Γ Φιλίππῳ 4-5)

ἀπεῖπον (ἀπείρηκα) = αποκάμνω, κουράζομαι, είμαι εξαντλημένος
ἐμπίμπλαμαι = είμαι γεμάτος, χορταίνω από κάτι
ἡ μετριότης = η μέση κατάσταση, το μέτρο, η αποφυγή των ακροτήτων

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Α1. Να μεταφραστεί το παραπάνω κείμενο (μονάδες 40)
A2. Να αποδοθεί το νόημα του κειμένου σε 5 γραμμές (μονάδες 10)

Β1.
εἶχον: β΄ ενικό υποτακτικής και απαρέμφατο αορίστου Β΄ στην ίδια φωνή
διελεγόμην : α΄ πληθυντικό οριστικής αορίστου στην ίδια φωνή
παρώξυνον : γ΄ πληθυντικό οριστικής παρακειμένου στην μέση φωνή
διενεγκοῦσιν : β΄ ενικό οριστικής παρακειμένου και απαρέμφατο μέλλοντα στην ίδια φωνή
καταμελῆσαι: γ΄ ενικό ευκτικής ενεστώτα στην ίδια φωνή
ἥνπερ: δοτική πληθυντικού αρσενικού γένους
πράξεις: αιτιατική ενικού
τέλος: δοτική ενικού και ονoμαστική πληθυντικού
καλόν: παραθετική αντικατάσταση
μεγάλην: παραθετική αντικατάσταση
βασιλέα: κλητική ενικού και αιτιατική πληθυντικού

(μονάδες 25)

 

Β2α. Να αναγνωριστούν συντακτικά οι υπογραμμισμένες λέξεις (μονάδες 10)

Β2β. Να αναγνωριστούν ως προς τη φύση και τη θέση τους οι δευτερεύουσες προτάσεις του αποσπάσματος «Ἡγοῦ δέ τόθ’…..ὅ,τι ἄν σύ προστάττῃς» (μονάδες 10)

Β3. Να αναλυθεί η μετοχή σε αντίστοιχη πρόταση : τῶν..πεπραγμένων (μονάδες 5)

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Αν είχα τις ίδιες δυνάμεις με εκείνες που είχα παλαιότερα, και δεν αισθανόμουν όλως διόλου εξαντλημένος, δεν θα ερχόμουν σε επικοινωνία μαζί σου επιστολιμαίως, αλλά με την ζωντανή παρουσία μου θα σε παρακινούσα και θα σε προέτρεπα να ασχοληθείς με τα πράγματα αυτά. Τώρα, όμως, σε συμβουλεύω, όπως μπορώ, να μην αδιαφορήσεις για τα πράγματα αυτά πριν τους δώσεις ένα τέλος. Το να είναι κανείς άπληστος για οτιδήποτε άλλο πράγμα δεν είναι κάτι το όμορφο —καθ’ όσον στην συνείδηση των πολλών χαίρει εκτιμήσεως το μετρημένο—, το να επιθυμεί όμως κανείς μία δόξα μεγάλη και τιμητική, και να μη χορταίνει ποτέ στην επιθυμία του αυτή είναι κάτι που ταιριάζει σε εκείνες τις ανθρώπινες φύσεις οι οποίες υπερέχουν πολύ των άλλων ∙ το πράγμα τούτο συμβαίνει και σε σένα. Να πιστεύεις δε ότι τότε θα έχεις τη δόξα αυτήν ανυπέρβλητη και αντάξια των κατορθωμάτων σου, όταν τους μεν βαρβάρους αναγκάσεις να γίνουν δούλοι στους Έλληνες, εκτός εκείνων που αγωνίστηκαν στο πλευρό σου, τον δε Πέρση βασιλιά, τον μέγα τώρα αποκαλούμενο, φέρεις στο σημείο να εκτελεί κάθε σου διαταγή.

ΝΟΗΜΑ

Ο Ισοκράτης, σ’ αντίθεση με τον Δημοσθένη, πίστευε στην ένωση των ελληνικών πόλεων, στην ενιαία Ελλάδα, κάτω από την εξουσία του Φιλίππου. Θεωρεί πως ο μοναδικός εχθρός των Ελλήνων δεν είναι άλλος από τους Πέρσες. Στην αρχή του αποσπάσματος μαρτυρεί στον ίδιο τον Φίλιππο το προχωρημένο της ηλικίας του και την αδυναμία του, εξαιτίας αυτού, να παραστεί αυτοπροσώπως, ως ζώσα παρουσία, κοντά του για να τον συμβουλεύσει και να τον παροτρύνει. Μετά από την διατύπωση ενός αποφθέγματος που διαφαίνεται η πίστη των αρχαίων Ελλήνων στην μεσότητα, ουσιαστικά παρακινεί τον Φίλιππο να ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον των Περσών και του μεγάλου Βασιλέα, και να τους καθυποτάξει, διότι μόνο όταν θα ολοκληρώσει και αυτό, θα είναι πλέον δοξασμένο το όνομα του στην ιστορία της Ελλάδας.

Β1.

σχῇς, σχεῖν
διελέχθημεν
παρωξυμμένοι εἰσίν
διενήνοχας, διοίσειν
καταμελοῖ/ καταμελοίη
οἷσπερ
πρᾶξιν
τέλει, τέλη
καλόν, κάλλιον, κάλλιστον
μεγάλην, μείζονα/μείζω, μεγίστην
βασιλεῦ, βασιλέας

Β2α.

δι’ ἐπιστολῆς: εμπρόθετος μέσου στο οὐκ ἂν διελεγόμην
αὐτοῖς : έμμεσο αντικείμενο στο ἐπιθῇς
ἀπλήστως ἔχειν : τελικό απαρέμφατο-υποκείμενο στην απρόσωπη έκφραση οὐ καλὸν ἐστὶν
παρὰ τοῖς πολλοῖς : εμπρόθετος κρίσεως (αντί δοτικής προσωπικής κρίνοντος προσώπου) στο ρήμα εὐδοκιμοῦσιν
δόξης : αντικείμενο στα απαρέμφατα ἐπιθυμεῖν, ἐμπίμπλασθαι
τῶν ἄλλων : αντικείμενο της μετοχής τοῖς διενεγκοῦσιν
σοί : δοτική προσωπική στο απρόσωπο συμβέβηκεν
ἀνυπέρβλητον : κατηγορούμενο στο αντικείμενο του απαρεμφάτου ἕξειν, το αὐτὴν (δόξαν)
σοί : δοτική προσωπική του ενεργούντος προσώπου (ποιητικὸ αίτιο) στη μετοχή τῶν πεπραγμένων
ἀξίαν : κατηγορούμενο στο αντικείμενο του απαρεμφάτου ἕξειν, το αὐτὴν (δόξαν)
μέγαν : κατηγορούμενο στο βασιλέα λόγω της μετοχής τὸν προσαγορευόμενον
τοῦτο : αντικείμενο του απαρεμφάτου πράττειν

Β2β.

ὅταν τοὺς μὲν βαρβάρους ἀναγκάσῃς…τοῦτο πράττειν : δύο δευτερεύουσες χρονικές προτάσεις που συνδέονται με την αντιθετική παράταξη μέν..δέ. Λόγω του αοριστολογικού ἂν που ενέχει ο σύνδεσμος εισαγωγής (ὅτε), η πρόταση αποκτά και υποθετικό χαρακτήρα. Λειτουργεί, επομένως, ως επεξήγηση στο χρονικουποθετικό επίρρημα τότε της κύριας.
ὅ,τι ἄν σὺ προστάττῃς : δευτερεύουσα αναφορική πρόταση, προσδιοριστική στο τοῦτο. Λόγω του αοριστολογικού ἂν που υπάρχει μαζί με την αντωνυμία εισαγωγής, η πρόταση αποκτά και υποθετικό χαρακτήρα.

Β2γ.

τούτων ἅ σοι πεπραγμένα εἰσὶν

Νάτσης Δημήτρης